Τάση αναβίωσης αυτοκρατοριών, οι επιδράσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο και η επιλεκτική αλληλεγγύη της Δύσης.
Μετά το διάγγελμα του προέδρου της Ρωσικής ομοσπονδίας Βλαντιμίρ Πούτιν ξημερώματα της 24ης Φεβρουαρίου, που σήμανε την έναρξη της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, τα βλέμματα παγκοσμίως έχουν στραφεί στην χώρα αυτή. Η Δύση ειδικότερα έχει αντιδράσει ιδιαίτερα στον πόλεμο αυτό επιβάλλοντας μια σειρά από βαριές κυρώσεις καθώς και εκφράζοντας την αλληλεγγύη της στην Ουκρανία και τον λαό της. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα αναλυθεί η γενικότερη τάση αναβίωσης αυτοκρατοριών καθώς και το πολιτικό αναθεωρητικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα η εισβολή, οι επιδράσεις και οι προεκτάσεις αυτής στον κόσμο και την Ελλάδα, ενώ θα σχολιαστεί η δυτική επέμβαση και αλληλεγγύη στην Ουκρανία.
Είναι γεγονός ότι η αιφνιδιαστική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει συνταράξει ολόκληρο τον κόσμο και έχει ταρακουνήσει τα θεμέλια ασφαλείας της Ευρώπης και της Δύσης συνολικά. Στην πραγματικότητα, πιθανότατα κανείς δεν περίμενε ότι η Ρωσία θα έκανε πράξη τις απειλές τις και πίστευαν πως στο τέλος δεν θα γινόταν τίποτα. Σίγουρα ο Πούτιν είχε μερικά δίκαια αιτήματα και λόγους για να πραγματοποιήσει μια τέτοια επιχείρηση στην περιοχή, όπως είναι οι παραβιάσεις της συμφωνίας του Μίνσκ, η δράση νεοναζιστικών ταγμάτων και η διενέργεια από αυτά πογκρόμ κατά των Ρωσόφωνων, καθώς και η επιθυμία της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την ασφάλεια της Ρωσίας. Παραταύτα, είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο πόλεμος αυτός εντάσσεται στο αναθεωρητικό πρόγραμμα της Ρωσίας που στόχο έχει να αυξήσει την επιρροή της στην περιοχή της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης καθώς και να εδραιωθεί ως υπερδύναμη
Λόγω λοιπόν του ρωσικού αυτού αναθεωρητισμού είναι λογικό να υπάρχει παγκόσμια ανησυχία σχετικά με το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος της ‘’ρωσικής αρκούδας’’ ή ακόμα και αν ο πόλεμος αυτός μπορεί να γενικευτεί σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο φόβος του τελευταίου αναζωπυρώνεται και μόνο από την αναφορά των Μεγάλων ηγετών σε έναν τέτοιο τυχόν πόλεμο, καθώς και από την πυρηνική επιφυλακή στην οποία έχει τεθεί η Ρωσία. Είναι λοιπόν λογικό να υπάρχει παγκόσμιος αναβρασμός για τυχόν προεκτάσεις του πολέμου, που μπορεί να είναι είτε σε άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες (ειδικά αν το ΝΑΤΟ αποσύρει την προστασία του), είτε σε άλλα μέρη της παγκόσμιας σκηνής όπως είναι η περίπτωση της Κίνας με την Ταιβάν.
Εδώ λοιπόν είναι που επηρεάζεται άμεσα και η χώρα μας. Όχι βέβαια επειδή υπάρχει ο φόβος να φτάσουν οι ρωσικοί πύραυλοι έως τα μέρη μας αλλά επειδή η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να γειτονεύει με έναν αναθεωρητικό ‘’σύμμαχο’’ ο οποίος χρησιμοποιεί τα ακριβώς ίδια επιχειρήματα για να υλοποιήσει το δικό του όραμα που είναι η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πρόκειται φυσικά για την Τουρκία. Η ρωσική εισβολή αν και έχει καταδικαστεί και από την Τουρκία, εντούτοις της δίνει ένα παράδειγμα Μεγάλης δύναμης, με την οποία έχουν παρόμοιες θέσεις, ώστε να επικαλεστεί σε τυχόν απόφαση της να πραγματοποιήσει τις δικές της απειλές σε βάρος της Ελλάδας. Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι κάτι παρόμοιο έκανε και στην Κύπρο το 1974 με προσχήματα ίδια με αυτά της Ρωσίας. Αυτό λοιπόν δίνει την ευκαιρία στην Τουρκία και στο μόρφωμα της στην κατεχόμενη Κύπρο να δικαιολογήσουν την πράξη τους, ειδικά μετά τις δηλώσεις του ΥΠΕΞ της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρώφ πέρι ‘’Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου’’ αναγνωρίζοντας έμμεσα έτσι το ψευδοκράτος. Βέβαια ούτε η Ελλάδα είναι Ουκρανία, ούτε η Τουρκία Ρωσία οπότε ο τουρκικός στρατός μάλλον θα δυσκολευτεί να φτάσει στην Αθήνα αν το επιχειρήσει αλλά τυχόν επεισόδια μπορεί να τα έχουμε.
Όσο αφορά την αντίδραση της Δύσης, σαφώς και καταδικάζει την εισβολή όπως είναι λογικό αλλά αρνήται να επέμβει στρατιωτικά υπό τον φόβο ότι αυτό θα σημάνει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Έχει επιβάλλει παραταύτα βαρύτατες κυρώσεις στην Ρωσία και έχει αποστείλει στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία. Όμως μέσα στο δυτικό κύμα αλληλεγγύης δεν λείπει και ο παράγοντας της προπαγάνδας αφού παρομοιάζουν την Ρωσία με την ναζιστική Γερμανία αποσιωπώντας το γεγονός ότι επί 8 χρόνια οι Ουκρανοί νεοναζί διώκουν του Ρωσόφωνους και μάλιστα με χρηματοδότηση της Δύσης.
Ένα άλλο ψέμα το οποίο διαδίδεται είναι ότι ο Πούτιν έφερε πόλεμο στην Ευρώπη για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Ξεχνούν όμως επιδεικτικά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο καθώς και τον 70ημερη βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα γιατί δεν επιβλήθηκαν κυρώσεις στους αυτουργούς αυτών των πολέμων; Γιατί δεν εστάλη στρατιωτικός εξοπλισμός και ανθρωπιστική βοήθεια στην Κύπρο ή την Γιουγκοσλαβία; Μάλλον τελικά υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια για την δυτική αλληλεγγύη και στήριξη, όπως ο σαφής δυτικός προσανατολισμός του θύματος και όχι η ουδέτερη και αδέσμευτη ταυτότητα του όπως της Κύπρου του 74΄και της Γιουγκοσλαβίας του 99΄ και ειδικά βέβαια εάν ο θύτης είναι κάποιος ‘’σημαντικός δυτικός έταιρος’’.
Συμπερασματικά, παρά τα κάποια δίκαια επιχειρήματα της Ρωσίας, η εισβολή της σε μια ανεξάρτητη χώρα είναι καταδικαστέα ενώ μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από γεγονότα που μπορεί να έχουν ολέθριες επιπτώσεις, λόγω και της γενικής τάσης αναβίωσης αυτοκρατοριών. Όσον αφορά την δυτική στάση μάλλον σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μεροληπτική και έχει ως στόχο την εκπλήρωση των συμφερόντων της.
Συντάκτης: Γκαραγκούνης Ευάγγελος
Επιμέλεια: Ομάδα άξονα: Διδασκαλία, μάθηση , αξιολόγηση