Εκείνη την εποχή, η αφροαμερικάνα Ρόζα Πάρκς εργαζόταν ως μοδίστρα σε ένα τοπικό πολυκατάστημα και παράλληλα ήταν γραμματέας της Οργάνωσης του Μοντγκόμερι NAACP (Εθνική Ένωση για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων).
Την Πέμπτη 1η του Δεκέμβρη 1955, περίπου στις 6.00 το απόγευμα η 42χρονη μοδίστρα, αφού σχόλασε από την δουλειά της, επιβιβάστηκε στο λεωφορείο Cleveland Avenue στο κέντρο του Μοντγκόμερι, πλήρωσε το εισιτήριο της και κάθισε σε ένα κάθισμα της πρώτης σειράς των καθισμάτων που προοριζόταν για τους μαύρους, ακριβώς πίσω από τις δέκα θέσεις που προορίζονταν για λευκούς επιβάτες
Στη διαδρομή το λεωφορείο γέμισε. Στην τρίτη στάση, μπροστά από το Empire Theatre, επιβιβάστηκαν αρκετοί λευκοί επιβάτες. Ο οδηγός, Τζέιμς Μπλέικ, διαπίστωσε ότι δύο ή τρεις λευκοί επιβάτες στέκονταν όρθιοι, καθώς το μπροστινό μέρος του λεωφορείου δεν υπήρχαν κενές θέσεις «για λευκούς», τότε μετακίνησε την πινακίδα που σηματοδοτούσε το χώρο για τους μαύρους επιβάτες με τη σήμανση «Εγχρωμοι», πίσω από τις θέσεις όπου κάθονταν τρεις μαύροι και η Ρόζα Πάρκς και με αυταρχικό τόνο ζήτησε να μετακινηθούν οι μαύροι προς τα πίσω ώστε να καθίσουν οι λευκοί. Οι τρεις μαύροι πειθάρχησαν, σηκώθηκαν και μετακινήθηκαν προς τα πίσω, ανάμεσά τους και εκείνος που καθόταν δίπλα στην Πάρκς. Η Ρόζα Παρκς απλά μετακινήθηκε προς το κάθισμα δίπλα στο παράθυρο. Ο Μπλέικ την ρωτά αν θα μετακινηθεί ή θα φωνάξει την αστυνομία, εκείνη απαντά: «Δεν νομίζω ότι πρέπει να σηκωθώ» και τότε ο οδηγός κάλεσε την αστυνομία και η Ρόζα Λουίζ Μακ Κόλεϊ Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks) συνελήφθη
Η Ρόζα θυμόταν ότι ρώτησε τον αστυνομικό: «Γιατί με σπρώχνεις;» και εκείνος της απάντησε: «Δεν ξέρω, αλλά ο νόμος είναι νόμος και είστε υπό κράτηση». Αργότερα είπε: « Ήξερα μόνο ότι, όταν με συνέλαβαν, ήταν η τελευταία φορά που θα είχα υποστεί μια ταπείνωση αυτού του είδους». Στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Η ιστορία μου» ξεκαθάρισε: «Οι άνθρωποι λένε πάντα ότι δεν παραχώρησα τη θέση μου επειδή ήμουν κουρασμένη, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν κουρασμένη σωματικά περισσότερο από ό, τι συνήθως στο τέλος μιας εργάσιμης ημέρας. Δεν ήμουν ηλικιωμένη, αν και μερικοί άνθρωποι έχουν αυτή την εντύπωση. Ήμουν σαράντα δύο χρόνων. Όχι, η μόνη κούραση που είχα, ήταν αυτή του να υποχωρώ».
Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΚΑΘΟΤΑΝ Η ΡΟΖΑ ΠΑΡΚΣ
Την ίδια μέρα η θρησκευτική ηγεσία του μαύρου πληθυσμού στο Μοντγκόμερυ συγκεντρώθηκε στην εκκλησία όπου ήταν πάστορας ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ για να αποφασίσει αν θα προχωρούσαν σε μποϋκοτάζ των λεωφορείων. Προτάθηκε να γίνει το μποϋκοτάζ, με αίτημα, όμως, όχι την κατάργηση συνολικά της νομοθεσίας που επέβαλε το φυλετικό διαχωρισμό, αλλά η διαχωριστική γραμμή στα λεωφορεία να είναι σταθερή και να μην υποχρεώνονται οι μαύροι επιβάτες να δίνουν τη θέση τους στους λευκούς. Η ηγεσία των μαύρων κατοίκων του Μοντγκόμερυ έκανε αυτή τη συμβιβαστική πρόταση, γιατί πίστευε ότι το αίτημα για πλήρη κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού στα λεωφορεία δε θα γινόταν εύκολα αποδεκτό από την πλευρά των λευκών. Συγχρόνως τέθηκαν και άλλα αιτήματα μεταξύ των οποίων να συμπεριφέρονται ευγενικά οι οδηγοί σε όλους τους επιβάτες και να προσληφθούν και μαύροι οδηγοί στα λεωφορεία. Η πρόταση έγινε δεκτή και αποφασίστηκε το μποϋκοτάζ να γίνει στις 5 Δεκεμβρίου, την ημέρα της δίκης της Ρόζας Παρκς. Επίσης αποφασίστηκε να ηγηθούν του μποϋκοτάζ η οργάνωση Montgomery Improvement Association (MIA) και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Για να ενημερωθούν οι μαύροι κάτοικοι του Μοντγκόμερυ για το μποϋκοτάζ αποφασίστηκε να διανεμηθούν φυλλάδια στις εκκλησίες, την Κυριακή πριν την 5η Δεκεμβρίου.Ήδη το βράδυ της σύλληψης της Παρκς, η οργάνωση Women`s Political Council είχε τυπώσει και διανείμει 35 χιλιάδες φυλλάδια με τα οποία καλούνταν οι Αφροαμερικανοί να μην χρησιμοποιήσουν τα λεωφορεία την ημέρα της δίκης.
Πράγματι στις 5 Δεκεμβρίου του 1955 ελάχιστοι μαύροι χρησιμοποίησαν τα λεωφορεία στην πρωτεύουσα της Αλαμπάμα. Η επιτυχία του μποϋκοτάζ οδήγησε στην απόφαση για συνέχισή του. Το μποϋκοτάζ των λεωφορείων στο Μοντγκόμερυ κράτησε συνολικά 381 ημέρες. Οι περισσότεροι μαύροι της περιοχής το διάστημα αυτό πήγαιναν στις δουλείες τους και γενικότερα μετακινούνταν είτε με ιδιωτικά αυτοκίνητα είτε με κάρα και ποδήλατα είτε με τα πόδια. Εκείνες τις ημέρες πολύ συνηθισμένο ήταν το φαινόμενο να χρησιμοποιούν πολλοί άνθρωποι μαζί ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο (car-pooling). Όταν, δε, οι αρχές τις πόλης, για να εμποδίσουν το συγκεκριμένο τρόπο μετακίνησης, ζήτησαν από τις τοπικές ασφαλιστικές εταιρίες να μην ασφαλίζουν τα εν λόγω αυτοκίνητα, η ηγεσία των μαύρων του Μοντγκόμερυ στράφηκε στο Lloyd`s στο Λονδίνο. Επίσης οι μαύροι ταξιτζήδες χρέωναν την κούρσα μόλις 10 σεντς, όσο δηλαδή κόστιζε το εισιτήριο στα λεωφορεία. Όταν αυτό έγινε γνωστό, οι αρχές της πόλης αποφάσισαν να επιβάλλονται πρόστιμα σε όσους χρέωναν την κούρσα λιγότερο από 45 σεντς.Η συνέχιση του μποϋκοτάζ και η μεγάλη συμμετοχή σε αυτό είχε ως συνέπεια και την αύξηση της συμμετοχής λευκών κατοίκων της πόλης, που ήταν αντίθετοι στην κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού ή πλήττονταν οικονομικά από το μποϋκοτάζ, στο White Citizen’s Council. Άτομα που συμμετείχαν στο μποϋκοτάζ έγιναν πολλές φορές στόχος επιθέσεων. Εμπρηστικές επιθέσεις έγιναν και εναντίον των σπιτιών των Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αλλά και εναντίον τεσσάρων εκκλησιών της μαύρης κοινότητας του Μοντγκόμερυ.
Κατά τη διάρκεια του μποϋκοτάζ συνελήφθησαν για παρακώληση συγκοινωνιών 156 άτομα μεταξύ των οποίων και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Καταδικάστηκε σε πρόστιμο 500$ ή φυλάκιση 386 ημερών. Τελικά έμεινε στη φυλακή δύο εβδομάδες.